چقدر امروز غزل خواندم و حافظ نوشیدم

!بخاطر دل تنگی های همیشه

...که کاش نیست ها بودند

!آسمان اصفهان غبار دارد -

...چه یکشنبه ی تنهایی

!پ.ن : همسر عزیزتر از جانم روزت مبارک

بهتر است گوشه ای ملایم از اتاق آفتابی ام بنشینم و کتاب بنفش رنگ نو شدنم را بخوانم که چاپ بیست و نهمش است و ف . ح میگفت خیلی برایم به دنبالش بوده

!آری

!همان حالت آشنا و دوست داشتنی مطالعه در آرامش آبی خانه

...

پلک هایم خود بخود بسته می شوند

شاید خیلی خسته ام

...

...کاش زاینده رود خشک نبود

غروب گیج خردادماه ... دل تنگ دست هایش _

بیست و چهار ساله شدم

به سادگی پریدن کبوتر از پشت بام بارانی

!به نرمی

...

حالا که روبروی آیینه می ایستم و خوب تماشا می کنم

!باور می کنم گذشتن را

به خاطر تمام لحظات خاطره انگیزی که برایم کاشتی ونوشتی ممنونم مهربانترین

خدا را شکر که تو هستی

...

پرنس آندره به ناتاشا نگریست که مشغول خواندن بود.احساسی تازه و خوشایند در وجودش پدید آمد که در عین حال اندوهناک نیز بود

...کوچکترین بهانه ای برای گریستن نداشت اما آماده ی گریستن بود
برای چه؟ برای عشق گذشته؟ برای پرنسس کوچک؟ برای نومیدی ها و دلشکستگی های خود؟ برای امیدهایی که به آینده اش داشت؟
!هم آری و هم نه
آنچه او را بیشتر به گریه وا میداشت آگاهی از تضاد وحشت آوری بود که به صورتی بزرگ و نامحدود در نهادش می دید
و در می یافت که محدوده ی مادی او را هم شادمان می کند و هم اندوهگین


برگرفته ازجلد اول رمان جنگ و صلح نوشته ی لیونیکلایویچ تولستوی - مترجم : شهلا انسانی - صفحه ی پانصد و چهل و یکم
نشر کلبه

فصل جدیدی آغاز شده
بهار پر گل اما بی عطر یار
در پی موفقیتی تازه و تلاشی جدید و پر ثمر
در پی آسمانی پر ستاره تر و شبی مهتابی تر
نگاهی بر فراز اقیانوس های بلند
...
که از این پس هر تیک تیک ساعتی برایم قلمی است از انتظار
و هر بعدازظهر چهارشنبه ای اشتیاق است و شور
و هر جمعه شبی سخت است از فراق
...زین پس باید دفتری از نوشته هایم را
عاشقانه هایم و دلتنگی هایم را برایت کنار بگذارم
تا در تنهایی هایت دست خطم را بخوانی
و من در نبودن هایت بدانم
که چشمان روانت بر من جاری ست
و چقدر این بعد از ظهرهای دلتنگی خواب می شود بی تو
...

هزار ترانه و حریر

هزار هزار گل نیلی براق

...دیگر بهارمان دل نشین نیست

دیگر ترانه هایه مان سایه ی سری ندارند

روحش شاد

مادر آمد...مادر در باران آمد

رهسپار آرامش عاشقانه ام
در طلوع بودنت
...صدای غار قار کلاغ ها دیگر نیست
فقط تنفس گلبرگ اندیشه ای را می شنوم
...به پاکی رسم دلدادگان
هنگام عبور از هم
...
بر تو سجده می کنم ای صورتگر عشق
...
که سجاده ام را زینت دادی به شکر
شکر
شکر


سایه ی ابریشمین التماس
تقدیم به تو که جامی پر از جان عشق به دستم دادی


پ.ن: سوپراستار فیلم نازنینی است. پر از فهم واندیشه های نازک و واقعی